من و پسرم

پسرم ،درست وسط روزهای تلخی از تاریخ هستیم، خواستم از روزهای سیاه و تلخ هم بنویسم .روزانه 600 نفر جان می دهند و می میرند، حال هیچکداممان خوب نیست، واکسن به کشوردیر واردشدو بیکاری کرونا را همه گیر کرده است .هنوز ادارات به طور کامل بازنشده است و ما یکسال و نیم است که انتظار می کشیم و زندگی نمی کنیم.

متین جان پسرم  امروز که برایت می نویسم 28آبانماه سال 98 است .اینترنت ها قطع است و شهر به خاطر گرانی بنزین در سکوت مطلق و خفقان به سر میبرند . بنزین از 1000 تومان به 3000 تومان گران شده است و مردم که زیر فشار اقتصادی هستندبه خیابان ها ریختندتاجویای حقشان شوند.ولی از جانب سران اغتشاشگرو اشرار نامیده می شوند. اینها را برای این مینویسم ، شاید بعدها خواندن این نوشته ها از حال و هوای کشورت در این زمان برایت جالب باشد.و این را بدانی که همه مادران و پدران  این عصر نگران آینده ای  است که چه از لحاظ تحصیلات ، کار، معیشت ، محیط زیست و... ما را نگران کرده است . این روزها گلاس چهارم را می گذرانی ، بهد از ظهر ها ساعت 3:30...